Dla uściślenia: BYŁO. Na dodatek wczoraj. Miodzio. Po prostu bajka z lazurowym niebem i białymi domkami rozświetlonymi słońcem. Wszystko się chciało, a najlepiej naraz. Łażenie bez płaszcza było miłe. Łażenie bez czapki było jeszcze milsze. A już najfajniejszy był wiatr rozwiewający włosy. Aż chce się powiedzieć: GIIIIIVEEEE MEEEE MOOOOOOOREEE! I tu już niestety mamy konflikt interesów z Matką Naturą. No bo tak: wczoraj pięknie. Na zachętę, ale nie tylko dla ludzi. Ptaki darły dzioby, owady się obudziły i rzekły grzecznie "czego?", pieski jak zwykle zasrały okoliczne trawniczki. A dzisiaj klapa. Dupa zbita, że już się tak mniej oględnie wyrażę. Mamy przepiękną mgłę, która w sposób niestworzony, ponadnaturalny i w ogóle kosmiczny wsuwa się na ląd od strony morza. Widok z mojego okna powoli zaczyna znikać. Domki giną w mlecznobiałej chmurze. Mgła je wchłania zupełnie, doszczętnie i bezwzględnie. Konturów tych dalszych już w ogóle nie da się rozpoznać. Jest w tym coś strasznego i przerażającego, gdy świat na Twoich oczach wpada w biały niebyt. Masz ochotę postawić wielki wiatrak i odetchnąć z ulgą, gdy to białe gówno się rozwieje. Ale nie. Nie ma tak łatwo i milusio. Zamiast tego siedzę w pokoju z zapaloną lampką i co jakiś czas odwracam głowę zerkając na znikający wspaniały norweski świat. Pierwsza myśl jaka mi wpada do głowy to "Mgła" Kinga. Zła wyobraźnia, oj zła. Teraz już będzie ciężko przekonać siebie do wyjścia, bo a nuż coś urwie Ci rękę. Zła wyobraźnia.

Dzisiaj Christiany się przeprowadzają. Ciężarówka z meblami jest silniejsza od mgły. Na pewno.

Ostatnio mam depresję. Chyba taką prawdziwą, bo izoluję się od ludzi, jestem zmęczona i wszystko jest generalnie "ble!". Nie znalazłam pracy i chyba moje rozczarowanie wpływa na fakt, że już przestaję szukać. Sprawdzam finn.no i nav.no, widzę ogłoszenia - w sensie: rejestruję je wzrokiem - a potem nic. Nie wysyłam już CV i listów motywacyjnych. Jest mi wszystko jedno. Na lato już wiem, że nie zostanę. Biurokracja polskich uniwersytetów mi to uniemożliwia. Jestem rozczarowana i rozgoryczona, i pewnie jeszcze mam z pół tuzina innych "roz-". Dlatego dobrze zadziałał na mnie dyżur za barem w klubie studenckim Oestsia, który znajduje się w budynku uniwersyteckim. Kiedy się zgłaszałam do tej pracy, nie wiedziałam, że to wolontariat. Gdy już się dowiedziałam, myślałam, żeby zrezygnować. Ale w końcu postanowiłam spróbować. I chwała mi za to. Przynajmniej nie przesiedziałam całego wtorku w domu. Nie nudziłam się i nie byłam sama. Mogłam pogadać po norwesku, nauczyłam się paru rzeczy. Na przykład takich, że wcale nie jest tak łatwo nalać piwo do szklanki!!!!!!! Tego się trzeba NAUCZYĆ! I mówię zupełnie poważnie. Na osiem piw udało mi się nalać 5. Trzy zupełnie zmarnowałam. Ponadto: kasy fiskalne to czarna magia! Szacunek dla wszystkich obsługujących te cacka. Jeżeli umiecie połapać się we wszystkich skrótach, wszystko dobrze i szybko wpisać, dla mnie jesteście mistrzami. 5 godzin stania za barem, bez możliwości usadzenia czterech liter na czymkolwiek poza posadzką, dało w kość mojemu kręgosłupowi. I chociaż nie mieliśmy ruchu wczoraj, wróciłam zmęczona. Dużo nowego w zetknięciu z nim, boli. Ale dobrze robi na psychikę, self-confidence i ogólne samopoczucie. W środę 9-go będę robiła gofry za barem :-) Będzie się działo.

Dobrze, że czasami prima aprilisy są zwykłe. 

Z jednej strony tak bardzo potrzebuję akceptacji otoczenia, że szukam jej nawet w internecie (ten blog jest najlepszym tego przykładem), z drugiej zaś strony brakuje mi jednak tego przekonania do robienia swojej wiwisekcji akurat w takim miejscu. Chyba dlatego temu blogowi brakuje wewnętrznej siły sprawczej, która będzie go napędzać i tym samym wprawiać w życie. Chciałabym naprawdę móc tutaj pisać o wszystkim. O tym co ostatnio zrobiłam, co przeczytałam, na jaką imprezę polazłam z erasmusowcami. Nic z tego. Mam jedną wielką niemoc. I generalnie mam ostatnio wszystkich i wszystko w nosie, łagodnie mówiąc. 

Daję sobie zatem miesiąc próbny. Jeżeli nie uda mi się zmusić siebie do napisania czegoś, czegokolwiek, w miarę regularnego. Zarzucam to. I zdecydowanie wracam do pisania listów. Szkoda tylko, że brakuje trochę adresatów...

Adieu!

      

Trzymam kciuki

dwa swoje

Twoje dwa

zębami