Z jednej strony tak bardzo potrzebuję akceptacji otoczenia, że szukam jej nawet w internecie (ten blog jest najlepszym tego przykładem), z drugiej zaś strony brakuje mi jednak tego przekonania do robienia swojej wiwisekcji akurat w takim miejscu. Chyba dlatego temu blogowi brakuje wewnętrznej siły sprawczej, która będzie go napędzać i tym samym wprawiać w życie. Chciałabym naprawdę móc tutaj pisać o wszystkim. O tym co ostatnio zrobiłam, co przeczytałam, na jaką imprezę polazłam z erasmusowcami. Nic z tego. Mam jedną wielką niemoc. I generalnie mam ostatnio wszystkich i wszystko w nosie, łagodnie mówiąc. 

Daję sobie zatem miesiąc próbny. Jeżeli nie uda mi się zmusić siebie do napisania czegoś, czegokolwiek, w miarę regularnego. Zarzucam to. I zdecydowanie wracam do pisania listów. Szkoda tylko, że brakuje trochę adresatów...

Adieu!