Siedzę. Mozolę się nad kartką papieru i wymyślam kolejne znaki szczególne języka gałęzi północnogermańskiej wschodniej (i wszyscy wiedzą o co chodzi), a mianowicie szwedzkiego. Ale niemoc mnie ogarnia. Taka straszna, okrutna i bezmierna. Rozglądam się po pokoju, który jeszcze tylko do czwartku będzie mój. Przywiązałam się, stwierdzam z rozgoryczeniem. Zawsze się przywiązuję do rzeczy materialnych, chociażbym miała z nimi styczność zaledwie przez jeden dzień. Nie mogę się uwolnić od natłoku pytań. Jak będzie wyglądał pokój w Kristiansand? Jakiego koloru będą ściany i jakie będzie miał meble? Czy będzie mi łatwo znaleźć pracę? Czy podołam wszystkiemu? Z jednej strony moja natura błaga mnie o zmiany, tarmosi mnie i wrzeszczy "już czas!". Z drugiej zaś jest przerażona ilością nowego, z którym się zderzę już 3 stycznia. Wciąż mam mnóstwo rzeczy do zrobienia, a piasek w klepsydrze nieubłaganie się przesypuje. 

ownlog.com :: forum :: wróć